Sine Cosine Tangent !!

Entry นี้เป็นส่วนหนึ่งของโครงการ CUBIC School

ย้ำว่านี่คือ IS

ขอเน้นว่า IS ตัวโตๆ

เรื่องนี้เป็น IS นะคร้าบบบบบ

เนื้อเรื่องที่(อาจจะ)เกี่ยวข้อง

[EV]MS:แผลเป็น
[EV]น้ำตา
[CS-MS] สวัสดีคุณโรงพยาบาล (The Hospital 1)

เอมิกายังสงสัยอยู่ว่าทำไมตัวเองถึงมายืนอยู่ที่นี่ได้

ไม่สิ...

เธอจำไม่ได้ต่างหากว่าทำไมเธอถึงต้องยืนอยู่ตรงนั้น

ทุกสิ่งรอบตัวเธอเป็นสีขาวโพลน

ทุ่งหิมะ....

..ไม่สิ

เอมิกาปรับสายตาของเธออีกครั้ง

เธอไม่ได้อยู่ท่ามกลางทุ่งหิมะ แต่อยู่ที่โรงพยาบาล

มองไปข้างหน้ามีเตียงอยู่

และคนที่นอนอยู่บนเตียงนั้น...

"...ไทย?"

เปรียบเหมือนภาพหนังทั้งม้วนถูกกรอและเร่งต่อหน้าเธอ

เหตุการณ์ทุกอย่างก็กลับมาในหัวของเธออีกครั้ง

"อี๋!!!!" 

"น่าขยะแขยงที่สุด"

"ครูเอมครับ... ผม..."

"ไม่เป็นไรค่ะไทย ขอผ้าคลุมไหล่ครูคืนด้วยค่ะ" 

..

...

....

เอมิกานึกอะไรบางอย่างขึ้นได้

เธอรีบมองหาของสิ่งนั้น

...ไม่มี

......ไม่มี

ผ้าคลุมไหล่ของเธอ...ไม่มี

บัดนี้แขนซึ่งมีรอยน่าเกลียดนั้นไม่มีสิ่งใดมาปกปิด

เอมิกากรีดร้องขึ้น

และพยายามเอามือเล็กๆ ของเธอบดบังรอยเหล่านั้น

แต่ก็ไม่สำเร็จ

เธอเป็นแค่ผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่ง

ที่ซึ่งไร้การปกป้อง

..

..

..

ไทยลุกขึ้นนั่งบนเตียง แล้วยิ้ม

เอมิกาไม่เข้าใจในรอยยิ้มนั้น

แล้วไทยก็ลุกขึ้นจากเตียง

เดินเข้ามา

เดินเข้ามาหาเอมิกา

ถอดกระดุมเสื้อออกทีละเม็ดอย่างช้าๆ

เอมิกายืนตกตะลึงอยู่ตรงนั้น

พลางปิดเปลือกตาของตนลง

ไทยเอามือแตะที่แก้มเอมิกาเบาๆ

บอกกับเธอว่า

"ไม่เป็นไรแล้วนะครับ"

"ลืมตาเถอะ"

"ดูที่นี่"

"เห็นมั้ยครับ"

"ตอนนี้เรามีรอยเหมือนกันแล้ว"

สรุป

ต้นเชื้อ (จากห้อง chat)

• ไทยหลงเสน่ห์รอยแผลเป็นเข้าแล้ว
• จากนั้นไทยก็จะไปสักที่แขน ให้เหมือนครูเอม
• พอครูเอมมาหาก็พูดว่า ไม่เป็นไรแล้วนะครับ
• ตอนนี้เราก็มีรอยเหมือนกันแล้ว

• ครูเอมพบว่าตัวเองอยู่ในห้องในโรงพยาบาล
• พบไทยนอนบนเตียงอยู่
• เมื่อเห็นไทย ความทรงจำเกี่ยวกับเรื่องบางเรื่องก็กลับมา
• ครูเอมตกใจที่ไม่มีผ้าคลุมปกปิดรอยแผลเป็น
• ไทยเดินเข้ามา พร้อมถอดเสื้อ แล้วโชว์ให้เห็นรอยสัก
• พร้อมพูดปลอบครูเอมว่า
• ตอนนี้เรามีรอยเหมือนกันแล้ว

ไอเดียมันมักจะแว๊บมาของมันเอง
แล้วไอ้ผมก็ห้ามใจไม่พิมพ์ไม่ได้ + มีคนยุ
ก็เลยมาเป็น IS หลุดโลกอันนี้ครับ

ขอเน้นอีกทีว่าเป็น IS

ไทยเค้ายังคงไม่ริอาจไป พรากผู้เฒ่า ล่วงเกินครูบาอาจารย์ได้หรอกครับ

แถมพก

เอมิกาตื่นขึ้นมาพร้อมกับเหงื่อที่แตกพล่านเต็มตัว
เธอไม่รู้ว่าเมื่อสักครู่นี้มันคืออะไรกันแน่

"มันคืออะไรกันนะ..."

เธอลืมไปแล้วว่าเมื่อสักครู่นี้เธอฝันว่าอะไร
แต่เหงื่อก็ยังคงไหลออกมาตามรูขุมขนของเธอ

ไม่รู้ทำไมจู่ๆ เธอถึงถอดเสื้อนอนของเธอออก

...

..เธอมอง.. สำรวจดูรอยบนร่างกายของเธอ

แล้วพูดขึ้นมาว่า

"มันอาจจะไม่ใช่เรื่องเลวร้ายไปหมดทุกอย่างก็ได้"